यो भनाइ कुनै व्यक्तिगत आग्रह मात्र होइन, सत्ताको अहंकार र अधिनायकवादी सोचको राजनीतिक अभिव्यक्ति हो। लोकतान्त्रिक व्यवस्थामा नागरिकको सबैभन्दा ठूलो शक्ति भनेकै विवेक, प्रश्न गर्ने अधिकार र स्वतन्त्र सोच हो। तर “टाउको नल्याउनु” भन्ने आदेशले त्यही शक्तिलाई निष्क्रिय बनाउने प्रयास देखिन्छ।
राजनीतिमा “टाउको” भन्नाले नागरिक चेतना, वैचारिक स्वतन्त्रता र आलोचनात्मक दृष्टिकोणलाई जनाउँछ। जब सत्ताले नागरिकलाई सोच्न नदिई केवल आदेश पालना गर्ने मेसिनका रूपमा प्रयोग गर्न खोज्छ, त्यहीँबाट अधिनायकवादको सुरुवात हुन्छ। यस्तो भनाइले नेतृत्वको असहिष्णुता र आलोचना प्रति डर स्पष्ट गर्छ।
यो भाषा लोकतान्त्रिक संवादभन्दा टाढा छ। लोकतन्त्रमा बहस, असहमति र प्रश्न नै शासन सुधारका आधार हुन्। तर “बहस नगरी आउनु, जे भनिन्छ त्यही मान्नु” भन्ने मानसिकता नागरिकलाई दास बनाउने राजनीतिको संकेत हो, जहाँ जनताको भूमिका केवल ताली बजाउने भीडमा सीमित गरिन्छ।
इतिहासले देखाएको छ—जहाँ सोच्ने अधिकार खोसिन्छ, त्यहाँ भ्रष्टाचार, दमन र सत्ता दुरुपयोग फस्टाउँछ। विवेकविहीन आज्ञापालनले समाजलाई अघि होइन, पछाडि लैजान्छ। त्यसैले यस्तो अभिव्यक्ति कुनै शक्तिशाली नेतृत्वको चिन्ह होइन, बरु लोकतान्त्रिक कमजोरी र असुरक्षाको प्रमाण हो।
निष्कर्ष
यो भनाइले लोकतन्त्र होइन, आज्ञापालनको राजनीति चाहिएको सन्देश दिन्छ। नागरिकलाई टाउको नभएको शरीरमा झार्ने प्रयास राजनीतिक रूपमा खतरनाक हुन्छ, किनकि विवेकहीन जनता नै अधिनायकवादको सबैभन्दा सजिलो शिकार बन्छ।
